Για όλες τις γυναίκες που έμαθαν να αντέχουν — μέχρι που ξέχασαν τον εαυτό τους.

Δεν ξέρω ειλικρινά πότε οι γυναίκες υπογράψαμε το συμβόλαιο που λέει ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική μας δουλειά και όταν κάποιος κάνει κάτι, μας βοηθάει.

Ίσως ήταν την εποχή που οι γυναίκες δεν εργαζόντουσαν εκτός σπιτιού και τότε το να είσαι ν-οικο-κυρά αποκτούσε κύρος από τη δυνατότητα να «διατάζεις» τους γύρω σου.

Και καλά αν είχες μια «δούλα» ή μια στρατιά υπηρέτριες να το καταλάβω.

Αλλά αν ήσουν αυτή που τα έκανε όλα σπίτι, παιδιά, σκυλιά,περιβόλι και τους γονείς/πεθερικά και και .. τότε μοιάζει σαν να έχεις το τίτλο του CEO σε μια εταιρεία με ένα μόνο υπάλληλο εσένα και να παίρνεις το βασικό (διαμονή – διατροφή).

Το ωραίο είναι ότι πολλές από εκείνες τις γυναίκες είχαν βάλει και το κεφάλαιο στην επιχείρηση (βλ. προίκα). Σε κάθε βοήθεια δε έπρεπε να λένε και ευχαριστώ.

Αυτή την κληρονομία κουβαλάμε λοιπόν και το ήδη υπογεγραμμένο συμβόλαιο υπάρχει πριν γεννηθούμε και εμείς σήμερα το τιμάμε θέλουμε δεν θέλουμε ιδίως μόλις γίνουμε μητέρες οι ίδιες. 

Τρέχουμε λοιπόν όλη μέρα σαν τις παλαβές, μια και προστέθηκε και η εργασία εκτός σπιτιού σε δουλείες χωρίς μεγάλες προοπτικές και ψίχουλα μισθού και συνεχίζουμε να θεωρούμε την συμμετοχή του άντρα στο σπίτι «ΒΟΗΘΕΙΑ».

Και έχω ήδη διορθώσει τον εαυτό μου 1000 φορές για να μην γράψει «τη βοήθεια του άντρα στο σπίτι» αντί συμμετοχή.

Γιατί εδώ που τα λέμε ποια (ή ποιος από εμάς) δεν έχετε πει κάτι από τα παρακάτω:

• Αχ ο δικός μου (εννοεί άντρας) ευτυχώς βοηθάει.
• Ο γιός μου τη βοηθάει τη νύφη μου όσο μπορεί, αλλά τι να κάνει το πουλάκι μου γυρίζει κουρασμένο.
• Ο δικός μου δεν μπορώ να πω ότι του πω το κάνει.
• Τι εσύ μαγειρεύεις, γιατί η γυναίκα σου δεν μπορεί.
• Πρώτα το σπίτι σου και τα παιδιά σου και μετά όλα τα άλλα.
• Αν δεν βάλω το χεράκι μου δεν γίνεται τίποτα.
• Αν δεν του το θυμίσω θα μείνουμε χωρίς ηλεκτρικό –νερό – φαγητό.
• Μα δεν μπορώ να τα βλέπω άνω κάτω – σηκώθηκα να τα μάζεψα σιγά, μην τον περιμένω.
• Ο άντρας σου όταν γυρίζει σπίτι πρέπει να βρίσκει ένα ζεστό πιάτο φαγητό.
• Σήκω να βοηθήσεις τη μάνα σου, τι σπίτι θα ανοίξεις αύριο.
• Άντρας παιδί μου χαμένα λεφτά.

Τι δεν τα λέτε εσείς αυτά; Δεν τα σκέφτεστε; Ή μήπως δεν τα έχετε ακούσει.

Και αφού εμείς βαφτίσαμε την συμμετοχή των ανδρών στη κοινή μας ζωή, βοήθεια, ε και εκείνοι περιμένουν να τους πούμε μπράβο. Τι όχι;

«Προχτές δεν έβγαλα τα πιάτα από το πλυντήριο;» μου είπε ο γιος μου «γιατί λες ότι δεν βοηθάω…» και έζησε.

Μια ιστορία καθημερινότητας

Ακούστε πως περιγράφει όλο αυτό μια νέα κοπέλα. Το κείμενο είναι από μια ομάδα που παρακολουθώ στο fb. Η οικογένεια έχει 2 παιδιά δίδυμα και μικρά, πολύ μικρά, μωρά και η κοπέλα σε λίγο πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά της που είναι πρωί και απόγευμα.

«Το πρόβλημα μου είναι ότι το κουμάντο του σπιτιού και των παιδιών είναι επάνω μου. Για να είμαι δίκαιη και ακριβής... ο άντρας μου βοηθά σε πολλά πράγματα!»

Καλά θα πάει αυτό!!

«Θα μαζέψει τα ρούχα απ το στεγνωτήριο, θα βάλει πλυντήριο πιάτων, θα κάνει τη λάντζα, θα συγυρίσει το σπίτι, θα κάνει τα παιδιά μπάνιο, θα τα κοιμίσει, θα τα ταΐσει, θα παίξει μαζί τους, θα πάει σουπερ μάρκετ, θα πληρώσει τους λογαριασμούς ηλεκτρονικά... »

Μπράβο στο παλικάρι.

Και αφού τα κάνει όλα αυτά που είναι το πρόβλημα;

Τι δεν σας πέρασε εσάς από το μυαλό αυτό;

«ΟΜΩΣ όλα αυτά τα κάνει ΑΦΟΥ του τα πω εγώ!

Δηλαδή δε θα κάτσει να παρατηρήσει τι γίνεται γύρω του και να πάρει πρωτοβουλία.

Δε θα πάει ποτέ στο καλάθι άπλυτων να δει αν έχει τιγκάρει ή όχι και να πάρει τη πρωτοβουλία να βάλει πλυντήριο!

Δε θα προβληματιστεί για το τι θα φάει ο ίδιος ή τα παιδιά την επομένη μέρα (καθώς δεν μαγειρεύει τίποτα).

Δε θα μπει σε διαδικασία γενικά να πάρει πρωτοβουλίες που αφορούν την οργάνωση του σπιτιού.

Θα εκτελέσει όμως δικές μου "εντολές".

Το πρόβλημα μου λοιπόν είναι ότι βρίσκομαι στον ρόλο του εντολέα χωρίς να θέλω!

Πολλές φόρες αγχώνομαι να προλάβω να κάνω πράγματα και δίνω εντολές απότομα

ενώ άλλες γκρινιάζω που δεν παίρνει πρωτοβουλίες, κι έτσι βρίσκομαι και στον ρόλο της μέγαιρας που μονίμως διατάζει!

Φυσικά του έχω πει ότι δεν ήθελα ποτέ να έχω αυτόν τον ρόλο, αλλά τον πήρα αναγκαστικά.»

Εδώ είμαστε!!! Ποιος μας ανάγκασε;

Έλα μου ντε;

Και ναι το ξέρω ότι δεν είναι μόνη της, το κείμενο θα μπορούσα μια χαρά να το είχα γράψει εγώ λέξη προς λέξη. Κρύβει όλη την εκπαίδευση που πήραμε σαν κορίτσια μέσα από μάνες, γιαγιάδες θείες και άλλες γυναίκες.

Είμαστε η κολώνα του σπιτιού. Τιμή μας και καμάρι μας. Εμείς το κρατάμε στους ώμους μας.

Όμως εκεί που φαίνεται το βάθος του προβλήματος είναι στην απάντηση του άντρα που δείχνει πόσο βαθειά είναι κρυμμένη η πεποίθηση αυτή και στους άντρες.

«Κι η απάντηση του είναι, γράφει η κοπέλα, δεν είναι το θέμα που μου λες τι να κάνω, αλλά ο τρόπος!»

Τι του λες τώρα; 

Δεν πειράζει που δεν αναλαμβάνεις πρωτοβουλία, που πρέπει να σου πω τι θα κάνεις και γιατί άμα σου πω θα το κάνεις φτάνει να είναι με καλό τρόπο. Εγώ θα συνεχίσω να σε θαυμάζω και να σε σέβομαι;

Γιατί δεν ξέρεις τι πρέπει να γίνει για να ζήσει κανείς σε ένα σπίτι με 2 μωρά; Δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να φάμε όλοι μέσα στο σπίτι; Γιατί δεν σου έμαθε «η μαμά σου» ότι το σπίτι πρέπει να είναι καθαρό για να είμαστε υγιείς.. γιατί ο πατέρας σου σίγουρα δεν σου το έμαθε – το πολύ πολύ να σου είπε «ωχ σε στρίμωξε πάλι η μάνα σου;». Γιατί έγινες πατέρας αλλά δεν μεγάλωσες;

Για αυτό δεν σε πειράζει που σε «στριμώχνω» και έχω γίνει η μάνα σου .. φτάνει να σου το λέω ευγενικά.

Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα;

Στα 64 μου και με δυο γιους, που νιώθουν επίσης «στρiμωγμένοι» όταν πρέπει να κάνουν κάτι στο σπίτι.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι αλλιώς;

Και το ρωτάω με πλήρη επίγνωση ότι με όλα όσα έχω κάνει στη ζωή μου για να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι, ακόμα ζητάω να με ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ καθαρίζοντας τον χώρο τους.

ΤΙ θα μπορούσε να γίνει;

Πως μπορεί να καταλάβουμε όλοι όσοι μεγαλώνουμε αγόρια και κορίτσια, ότι οι άντρες δεν είναι «άχρηστοι» στο σπίτι, ότι δεν είναι μόνο ο τρόπος των γυναικών ο σωστός, ότι δεν είναι μόνο τα κορίτσια «οφείλουν» να βοηθήσουν στο σπίτι για να αναλάβουν αργότερα το σπίτι τους και τις υποχρεώσεις.

Θα γυρίσει άραγε ποτέ αυτός ο τροχός ή θα το θάβουμε όλο και πιο βαθεία απλά πιστεύοντας ότι είμαστε «άτυχες».

Πως μπορούμε να διδάξουμε τα αγόρια μας, όπως μάθαμε τα κορίτσια μας, ότι το ότι έπλυναν, καθάρισαν, φρόντισαν το σπίτι ή τα παιδιά τους είναι υποχρέωση και όχι κάτι που κάποιος πρέπει να τους πει ευχαριστώ. Ότι αυτό σημαίνει ενήλικας, αυτό σημαίνει υπεύθυνος, αυτό σημαίνει οικογένεια.

Ίσως αν κάποτε πάψουμε να ενθουσιαζόμαστε γιατί ένας μπαμπάς πάει με το παιδί του στο super market και να τον «καμαρώνουμε», τα πράγματα να αλλάξουν.

Τι θα μπορούσα να πω σε αυτό το κορίτσι που βλέπει τη σχέση του να χαλάει και φοβάται τι θα γίνει παρακάτω.

Πως θα μπορούσε να φύγει από τη θέση της «μάνας» και να γίνει σύντροφος;

Πως θα μπορούσε να σταματήσει να λέει τι πρέπει να γίνει χωρίς να φοβάται ότι το σύμπαν θα διαλυθεί αν δεν το κρατήσει εκείνη στους ώμους της;

Γίνεται; Δεν ξέρω.

Μακάρι στη ζωή να υπήρχαν συνταγές επιτυχίες και μακάρι να τις είχα εγώ στα χέρια μου.

Όμως αν έμαθα κάτι σε αυτή τη ζωή κανείς δεν παίρνει πρωτοβουλία όταν κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά. 

Η δυστυχία είναι επιλογή. Δεν είναι τρόπος ζωής.

Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα που ξέρετε δεν είναι καθόλου τυχαία.

Αυτό το κορίτσι σήκωσε έναν τεράστιο καθρέφτη απέναντί μας κυρίες και κύριοι και την ευγνωμονώ. Αν σου ακούγομαι ως μέγαιρα ξανασκέψου το και μάζεψε τις κάλτσες σου που είναι πεταμένες 3 μέρες στη μέση του δωματίου.

Με αγάπη

❤❤❤

Κάλλι